Na mijn 2^e, laatste en toch weer niet zo'n goede nacht in het hostel werd ik weer erg vroeg wakker. Samen met Sarah trok ik dan naar het ontbijt. Zij vertrok die ochtend naar Toulouse, maar wat ik ging doen dat wist ik nog niet goed. Ik had gepland om in de late namiddag huiswaarts te keren, maar omdat ik sowieso via Narbonne moest wilde ik misschien liften (want de trein kost echt te veel!) en al eerder vertrekken om Narbonne nog te bezoeken. Ik was dus nog volop in de twijfel.

Tijdens het ontbijt (waar trouwens enkel oude mensen zaten, een beetje bizar voor een jeugdherberg) hoorde ik 2 mannen Nederlands praten, waarvan één duidelijk van Antwerpen kwam. Daar moest ik dus wel echt even mee gaan praten! Ik had nl. al 2 dagen niets Nederlands gesproken of gehoord. Heel vriendelijke mannen, ze kwamen van Antwerpen en Limburg. Toen ik hen dan, na even praten, aanraadde om Collioure zeker te gaan bezoeken, greep de Antwerpenaar zijn kans om mij ook iets aan te raden (in België dan nog wel). Eén of ander Hari Krishna kasteel. Bleken het beide ‘leerlingen' van de Hari Krishna te zijn... Je komt toch wat tegen in zo'n hostel hoor!

Een beetje later stonden Sarah en ik beide klaar in de gang om te vertrekken. Na een afscheidsknuffel en de belofte om zeker te mailen gingen we ieder weer onze eigen weg. Sarah naar het station en ik, ik wist het nog niet. Na al wankelend (ja, nog last van men bleinen) naar het kunstzinnige theater gebouw te zijn gegaan, om nog enkele foto's te nemen, wist ik het zeker! Ik ga nu Perpignan al verlaten en al liftend het avontuur wagen naar Narbonne...

Daar stond ik dan om kwart voor 10, aan de kant van de grote baan richting Narbonne. Met men duim in de lucht, hopende dat iemand mij wilde meenemen. Alle chance had ik nog een wit blad in mijn zak zitten waar ik in het groot NARBONNE op schreef. Zo wisten de mensen tenminste naar waar ik wilde gaan. (Er waren nl. veel richtingen daar.) Na heel wat gepasseerde auto's, excuserende mensen die vol zaten of niet naar daar gingen, en 20 min. maakte er een auto aanstalten om te stoppen, maar doordat er nog een auto vlak achter hem reed kon ie daar niet veilig stoppen en moest ik nog een eindje lopen.

Helemaal uitgeput van mijn extra korte versie van de 10 miles (was nl. ook vandaag) kwam ik aan de auto, waar ik een Spaansachtige Fransman aantrof. Een beetje een speciaal type pakt. Als ik hem in één woord zou beschrijven is dat alleszins klaar en duidelijk; hopeloos. Ondanks hij minstens al eind de 40 was, had ik zo kunnen trouwen, hij wilde dan naar België verhuizen, ik kon deze avond met hem gaan dineren, met hem Narbonne gaan bezoeken,... Voor 3 kwartier was ik dus heel gelukkig met mijn (imaginaire) vriend in België, en was ik een ‘belle fille', al vond ik dat van hem toch niet zo'n compliment! Het was alleszins best wel een grappige rit, met prachtig uitzicht op de bergen, de zee en gewoon de mega mooie natuur! (En de zinloze en hopeloze gesprekken, wel goed voor men Frans natuurlijk! ) Mijn chauffeur had nl. nooit chance met de vrouwen, dus gaf ik hem maar wat levenswijsheid mee, dat wanneer hij stopte met zoeken hij wel iemand zou vinden en dat ie niet bij buitenlanders moet proberen!

Wanneer hij dan vroeg aan mij waar in Narbonne ik moest zijn besliste ik, het station (dan wist ik dat tenminste al zijn) en zei ik dat ik met iemand had afgesproken (altijd veiliger om te zeggen als je alleen lift). Dat was dus niet echt zo, maar onderweg was ik wel al beginnen denken dat ik Sarah misschien kon proberen te onderscheppen en gezelschap houden. Ik wist dat haar trein daar ongeveer rond 11u zou aankomen en dat ze dan 1,5u moest wachten op haar trein richting Toulouse, dus dat leek me wel iets leuk!

Aangekomen aan het station bedankte ik mijn chauffeur en sprong uit de auto. (1^e lift avontuur alleen overleefd.) snel ging ik naar binnen en keek of ik Sarah soms ergens zag. Nadat ik haar niet kon vinden ging ik maar even naar het loket om te horen of haar trein al was aangekomen. Daar wisten ze me te vertellen dat die binnen 6 min. op perron 1 zou arriveren. Ik ging daar dus nog even wachten op haar. Toen haar trein dan 6min. later aankwam plaatste ik me strategisch aan de uitgang, zodat ik haar zeker niet zou missen, maar met haar koffer voor een jaar zou ze toch niet zo ver komen.

Al snel had ik haar opgemerkt en liep ik naar haar toe. En dat was wel het minste wat ze verwacht had! (in de context van niet verwacht eeh) But it was nice, seeing her so soon again! Samen gingen we naar een cafétje aan de overkant, om haar 1,5u te overbruggen en kon ik mijn lift avontuur al onmiddellijk met iemand delen. Rond iets na 12 was dan de tijd aangebroken om voor de 2^e keer afscheid te nemen, en deze keer wel voor iets langer dan een uur! Ik kocht ook ineens mijn ticket al voor de trein naar Carcassonne zodat ik daar ook al zeker een plaatsje op had en dan trok ik Narbonne in. Men 3^e stad dit weekend om te gaan verkennen. Het feit dat het zondag was gaf over het algemeen wel een beetje een verlaten sfeer, want veel (bijna alles) was gesloten. Natuurlijk kan je wel nog altijd genieten van de mooie gebouwen, akelig gezellige steegjes, mooie parkjes, de rivier die er midden doorloopt en zo ineens een super aangename sfeer schept,...

Mijn normaal 1^e stop, bij l'office de tourisme, ging nu niet door, want het zou gesloten zijn (wat het uiteindelijk niet was). Dus ging ik maar wat op het gevoel en ronddwalend op zoek naar het centrum van de stad. Wat is er dan leuker dan een echt Franse markt op dat moment tegen te komen!? Inclusief zo'n toffe grote binnenmarkt in 'les halles'.

Na dan eventjes te hebben gerust en wat inwoners te hebben bestookt met de vraag, 'il y a quelque chose que vous trouvez que je dois voir d'ici?', ben ik de Narbonnese kathedraal gaan bezoeken en vond zo ook men weg naar l'office de tourisme, dat dus toch open bleek te zijn. Mijn tocht verderzettende door het mooie Narbonne, kwam ik op heel wat mooie plaatsjes en genoot ineens van het zalige weer! Toch leuk zo doelloos in een stad ronddwalen.

In één of ander sportcentrum (dat een heel mooi gebouw was), kwam ik dan ook te weten dat het vandaag presidentsverkiezingen waren. Binnen 2 weken zou het dan ook nog eens tussen de 2 winnaars van vandaag gaan en staat de nieuwe president vast. Na dan nog even iets te gaan drinken werd het stilaan tijd om huiswaarts te keren. Om 17u55 vertrok mijn trein, die echt overvol zat. De man die naast mij zat in de trein had ook een hond in een tas bij (bweik) en stonk nog eens ook! Dus niet erg aangenaam pakt.

Eens in Carcassonne moest ik snel lopen om een ticketje te kopen en men volgende trein te halen. Alléé ik dacht toch dat het een trein zou zijn. Maar toen ik keek op het bord onder voie (=spoor) stond daar i.p.v. een getal een bus getekend. 'Dju! Waar moet ik die nemen!?' Snel liep ik naar het loket om het te vragen, vond ik daarna mijn weg naar de bus en was ik nog net op tijd! De bus vertrok en dus ook mijn voorlaatste deeltje van men terugreis was begonnen. Op naar Limoux, waar de auto geparkeerd stond om het laatste deel naar Festes af te kunnen leggen. Maar wat zou het einde van een reis nu zijn zonder dat er nog iets misloopt...

Toen we met de bus de parking van het station opreden, dacht ik al dat ik iets zag, maar was nog niet zeker. Wanneer ik dan van de bus stapte, tot aan de auto wandelde en ging kijken wist ik het zeker... Platte band! Natuurlijk! Snel belde ik dan naar Bart en zette me nog even neer op de dorpel van het verlaten station in afwachting van hem. Toen ie dan een halfuurtje later was aangekomen en de band weer had opgepompt konden we écht huiswaarts keren. De trip zat er nu echt op! Moe, dringend een douche nodig (om ni stinkend te zeggen eeh ;) ), maar meer dan voldaan kwam ik rond 20u aan in Festes.

Het was een bangelijk, leerrijk, boeiend, grensverleggend en gewoon FANTASTISCH weekend! C'était incroyable!!

Algemeen weetje: Sarah en ik zijn dit weekend ook tot de constatering gekomen dat echt 90% van de Fransen roken!