Vrijdag 15 juni, klaar om naar Biarritz te trekken. Alles was geregeld, dus nu enkel nog uitvoeren. Cathleen moest 's morgens nog werken op school tot 12u30 en dan vertrokken wij ineens. Tegen 10 voor 1 was Cathleen dan bij mij, wat toch al wel wat laat was, omdat wij om 13u30 in Toulouse moesten zijn, wat minstens 3 kwartier rijden is, als het niet meer is. Daar hadden we een rendez-vous met Thibault, die ons tot Bayonne zou meenemen. Onderweg moesten we ook nog een stop maken voor te tanken, waarmee we super veel tijd verloren, omdat natuurlijk niet alles werkte hoe het moest. De tijd begon dus stilaan echt te dringen want de klok kwam steeds dichter en dichter bij half 2! Cathleen had hier duidelijk geen stress voor, want Fransen komen zelf vaak te laat dus dat is normaal. Ik wilde alleszins voor alle zekerheid wel op tijd zijn, maar al snel zagen we dat dit onmogelijk werd en we er ten vroegste maar tegen 2u zouden zijn. Waar ik dan nog nerveuzer van werd, was dat Cathleen nooit sneller reed dan 90, maar geloof mij. Op routes waar je 130 mag is dat traag en zeker als de tijd dringt nog trager! Ik stuurde dus een berichtje naar onze chauffeur, dat we het niet zouden halen en wat later zouden zijn. Maar dan kregen we een antwoord dat ik heel de tijd had zien aankomen. Thibault had geen tijd om te wachten. Hij had verplichtingen in Bayonne, dus kon geen halfuur meer wachten. Wat nu!?

We moesten en zouden vandaag naar Biarritz gaan, dus besloten met de auto van Cathleen te gaan. Ik pakte de kaart erbij en het rotte nu was dat we een groot deel terug moesten. Ik belde ook nog naar Thibault, om te horen of we dan niet op een andere plaats konden afspreken, waar hij dan ook voorbij moest, maar daar was het reeds te laat voor. We maakten dus een ommekeer en gingen zelf onze weg zoeken. De route Toulouse-Biarritz zou normaal iets van een 3u duren, maar wij gingen niet via de autoroute, want de péage is veel te duur, dus zouden wel wat langer onderweg zijn. Ik kan u zeggen. De moed zonk me even in de schoenen, zeker omdat we de 90 nooit passeerden. Maar al snel vond ik terug de zin, pakte ik m'n Ipod en m'n bokske erbij en waren het de dikdakkers, Aqua, Abba, The Vengaboys, Dana Winner, de lawineboy, Toy Box,... die ons mee vergezelde op onze reis. Het grappige was ook dat Cathleen en ik in onze eigen taal Cowboys en indianen konden meezingen. Een top hit van een Duitse groep, maar gecoverd door de dikdakkers.

Onze reis bestond uit de etappes Tarbes, Pau, Bayonne, Biarritz met nog heel veel kleine dorpen en stadjes ertussen. Ook vond ik al snel een nieuwe hobby, foto's trekken vanuit de auto. Geloof mij, Leukleukleuk! :D en altijd spannend, want je hebt maar één kans! (Buiten bij een rondpunt. Daar kan je nog eens rondrijden ;) ) We namen misschien wel niet de autostrade, wat duur en sowieso sneller is, maar we namen wel echt de mooiste weg! Hadden bijna heel de tijd een super mooi zicht op de Pyreneeën, zagen mooie kerken, kastelen, steden,...

Onze eerste stop onderweg was al redelijk snel. Het was aan een carrefour, daar konden we een voorraadje inslaan voor onderweg (jaja, weliswaar vooral fruit!) en nog wat bijtanken, want we zouden nu toch wel wat meer naft nodig hebben. (De rit was ong. 300km). Aan dien carrefour, was er ook zo een systeem om uw auto te laten wassen, en er was dus een mevrouw dat aan het doen. En die was haar raam vergeten dicht te doen. Ik ging echt strijk! Ik opende ook snel mijn raam om dat te roepen, maar het was al te laat. Haha en die stond er zo wat onbenullig bij niet goed weten hoe ze moest reageren... Lachen of zich lastig voelen, dus het was een combinatie. (ja ook hier is een foto van).

Verder verliep onze reis nog rustig, zonder echt pauzes te nemen. Enkel in Pau wisselden we van plaats en nam ik het stuur van Cathleen over. Zij was nl. ook echt al heel lang aan't rijden. De klok tikte ondertussen rustig door en de kilometers werden minder en minder. Af en toe kwamen we eens een pijl tegen richting Spanje, we waren dus dichtbij en toen we eindelijk aankwamen in Biarritz, moesten we daar toch ook even stoppen om een foto te gaan trekken als bewijs, of misschien gewoon om vast te leggen dat we erin geslaagd waren. Al snel zagen we ook de enige echte Atlantische oceaan en zochten we een parkeerplaats. Tegen 20u waren we dus eindelijk, na zo'n 7,5u, goed bezweet aangekomen en geparkeerd in het enige echte Biarritz! We pakten wat spullen bijeen en zetten onze tocht in naar de zee. Wat ik nog wel even wil melden is dat wij Napoleon zeer dankbaar zijn dat hij zoveel bomen langst de kant van de wegen heeft geplant, zodat wij toch wat schaduw hadden op onze route. Zingen: Merci Napoleon, Merci Napoleon, Merciiee ;)

Ik stierf al wel echt van de honger, maar nu was het nog zalig weer dus wilden we daarvan profiteren en eerst de zee induiken. Dat is echt nodig na zolang in die hitte te hebben gereden. Op het strand was niet meer super veel volk, maar misschien voor dat uur (bijna 9u ondertussen) toch nog wel. Ook waren er nog wel wat surfers in het water. Wij waren er klaar voor hoor, laat maar komen die Surfboys :D Rond 10u gingen we dan uiteindelijk iets zoeken voor te eten en stopten al snel bij iet pizzeria-achtig, waar ik daarna ook nog een lekkere chocomousse at.

Terwijl we daar zaten, zagen we ook steeds volk voorbij kwam dus wij hoopten vurig dat er een Beachparty zou zijn, dus besloten na ons eten ze te volgen. Zo zagen we heel wat dingen van Biarritz, want die wandelden allemaal een heel stuk van de kust af. (Trouwens echt super mooi! En dan vooral die vele rotsen die uit de oceaan steken!) Uiteindelijk hoorden we ook muziek, en zagen we waar het vandaan kwam. Maar ondertussen waren er ook super veel mensen die al in de tegenovergestelde richting kwamen. En waren er jongens die riepen naar ons dat het al gedaan was. Bleek nu uiteindelijk dat daar iets festivalachtig aan de gang was, maar dat er té veel mensen op af waren gekomen zodat ze een tijd niemand meer binnen lieten. Wij besloten alleszins om terug te keren, want we hadden nog wel een wandeling voor de boeg en we hadden een lange dag gehad.

Wat het slapen betrof, hadden wij contact opgenomen met mensen via couch surfing. Zij hadden ons laten weten, dat we bij hen terecht konden als we écht niks vonden, maar dat ze wel al wat plannen hadden dit weekend,... Wij zouden hen dus niet lastig vallen en gingen in de auto slapen. Cathleen had er nog matrasjes inliggen, die we dan konden instaleren als we de zetel platlegden. Tegen half 2 lagen we dan geïnstalleerd in de auto, maar ideaal was iets anders. De benen konden we niet strekken, of het moest in de lucht zijn en echt veel plaats hadden we niet. Tegen half 3, 3u viel ik dan eindelijk in slaap. Zo zat onze 1^e dag of laat ons zeggen avond in het zalige Biarritz er al op.

Nog even een kleine 1^e indruk over Biarritz. Alle bouwstijlen zijn daar door elkaar! Maar echt door elkaar het ene gebouw is in die stijl, het gebouw ernaast dan weer in totaal iets anders, dat ervoor dan weer in iets anders,... Dus alles is echt gemixt. Een beetje bizar, maar ook wel leuk! Geeft een losse sfeer een beetje. Wel zijn het daar bijna allemaal super mega chique villa's!

Veel leesplezier nog met de andere verhalen :)